ฉันมันคงเป็นคนขี้อิจฉาไปแล้วล่ะ ปกติก็ไม่เป็นอะไรบ้าๆ แบบนี้บ่อยหรือรุนแรงนักหรอกนะ แต่ทำไมฉันถึงวนเวียนอยู่กับความรู้สึกน่ารังเกียจแบบนี้ ฉันอยากให้ใครคนนั้นไม่มีความสุข หรือฉันอิจฉาเค้า ที่เค้าไม่เจ็บปวด ทั้งที่เค้าควรจะเจ็บปวด ฉันไม่ชอบเป็นคนอิจฉาริษยา แต่ไม่หรอก ฉันไม่ได้ริษยา แต่ฉันก็กลายเป็นสวมบทนางมารร้ายไปเรียบร้อยแล้ว เพราะฉันแอบหวัง อยากให้ใครบางคนไม่มีความสุข อยากให้เค้าทุกข์ใจในบางเรื่องอย่างแสนสาหัส แต่ดูเหมือนเค้าสบายดี และไม่ใส่ใจกับเรื่องนั้นซะแล้ว แต่อีกแง่นึง เค้าอาจจะเจ็บปวดมากพอแล้วก็ได้ เท่าที่ฉันรู้...ตอนนั้นเค้าก็หนักพอดู แต่ฉันไม่เห็นด้วยตา ไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง มันยังไม่พอ...เค้าควรจะต้องเจ็บมากกว่านี้อีก แต่ทำไมเค้าถึงเมินเฉยมันได้แล้ว ทำไม ? ความจริง เค้าอาจจะเจ็ปวด ไม่มีความสุข อาจจะแย่ จนผ่านพ้นมาได้ หรือว่า ยังเสียใจอยู่ ความจริง ฉันอาจจะไม่ต้องอิจฉาอะไรเลย เพราะเค้าก็ไม่ได้เหนือกว่าฉันไปเสียทุกอย่าง ฉันมี ฉันได้ ในสิ่งที่เค้าไม่มี และ อยากได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ทำไมฉันถึงมีความคิดร้ายๆ แต่ตัดเค้าไปไม่ได้สักที นิสัยไม่ดีแบบนี้...ทำไมถึงเกิดกับฉัน และสลัดมันยากเสียจริง ทำไม...และเมื่อไหร่...ฉันจะหลุดพ้นได้เสียที ?

Posted on Fri 30 May 2008 11:15

การที่เราเฝ้าถามตัวเองว่าทำไม-ทำไม มันก็คือการคิดหาคำตอบในเรื่องนั้นๆ เราก็เคยเป็น..ก็บ่อยเหมือนกัน อย่าได้คิดว่าตัวเราไม่เหมือนใครเพียงแต่บางคนเค้าอาจไม่ได้พูดหรือบอกในสิ่งที่เค้าคิด ความอิจฉามีในตัวของทุกคน อยู่ที่ว่าจะแสดงออกมาในรูปแบบใด ในส่วนของตัวเองมันเป็นแค่นามธรรมยังไม่ได้ปรากฎออกมาในรูปแบบของการกระทำมันยังไม่ถือว่า...เลวร้ายแต่บางเรื่องแค่..คิด..ก็ถือว่า...ผิดแล้ว การที่คน-คนนั้นไม่ได้แสดงอาการของความผิดหวังหรือเจ็บปวดให้เราเห็นก็ใช่ว่าเขาจะไม่เป็นอย่างที่เราคาดไว้ เพียงแต่เขาอาจจะเก็บอาการได้เก่งมีวิธีการสะสางหรือกำจัดความรู้สึกที่ว่านี้ได้ดีกว่าเราก็ได้ ...คิดอยางนี้นะ... ถ้าตัวเองเลิกคิดได้เมื่อไหร่..ภาวะที่ว่านี้มันก็คงหมดไป..นั่นแหละ..ว่างั้นนะ

Sat 31 May 2008 11:06 [2]

เพราะตอนอิจฉาไม่รู้ว่าจิตอิจฉา แต่หลงไปคิดถึงเรื่องที่ทำให้เราอิจฉา

dhammada    Fri 30 May 2008 13:27 [1]

Name : Email : URL : Comment : กรอกตัวเลขก่อนส่ง